Κάθε τόσο μας έρχονται καινούργιες καραβιές
γερόντοι απ' το Μοριά, απ' τη Ρούμελη,
και πιο πάνου απ' τα Τρίκαλα κι απ' τη Μακεδονία,
λιγνοί γερόντοι χοντροκόκαλοι μ'ασπρα μουστάκια και φλοκάτες-
μυρίζουν σβουνιά και χωράφι,
μέσα στα μάτια τους βελάζουν τα πρόβατα του απόβραδου,
στα τσουλούφια τους κρέμονται οι σκιές των πλατανόφυλλων,
μιλάνε λίγο, δε μιλάνε καθόλου,
ωστόσο πότε-πότε το βλέπεις πούχουν συμπεθεριάσει με τα ελάτια,
μια στιγμή που σηκώνουν τα μάτια απ' το χώμα και τηράνε πίσω απ' τους ώμους μας.