Στην Αθήνα μες στο κέντρο,
φύτρωσε καινούργιο δέντρο.
Έχει κόκκινα τα φύλλα
και ολόγλυκα τα μήλα.

Σε πέντ' έξι δεν αρέσει,
το χτυπάνε για να πέσει.
Μα εκείνο δεν λυγάει,
κι όλο φυλλωσ'ές πετάει.

Γύρω του λαός κι εργάτες,
το φυλάνε με τις βάρδιες.
Σ' ένα χρόνο, σ' ένα μήνα,
θα σκεπάσει την Αθήνα...

Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Στίχοι: Μάνος Λοΐζος/Λάδης Φώντας

GUEVARA

Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.
Έλεγε η μάνα του παιδιού : « Καμάρι μου, κοιμήσου ».
Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα
τότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.

Λεφούσι ο άσπρος μέρμηγκας, σύννεφο η μαύρη ακρίδα.
Όμοια με τις Μανιάτισσες μοιρολογούν οι Σχόλες.
Λάκισε ο φίλος, ο αδερφός. Πού μ' είδες και πού σ' είδα;
Φυλάει το αλώνι ο Σφακιανός κι ο Αρίδα την κορίδα.

Ποιος τό 'λεγε, ποιος τό 'λπιζε και ποιος να το βαστάξει.
Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.

Κάθε τόσο μας έρχονται καινούργιες καραβιές
γερόντοι απ' το Μοριά, απ' τη Ρούμελη,
και πιο πάνου απ' τα Τρίκαλα κι απ' τη Μακεδονία,
λιγνοί γερόντοι χοντροκόκαλοι μ'ασπρα μουστάκια και φλοκάτες-
μυρίζουν σβουνιά και χωράφι,
μέσα στα μάτια τους βελάζουν τα πρόβατα του απόβραδου,
στα τσουλούφια τους κρέμονται οι σκιές των πλατανόφυλλων,
μιλάνε λίγο, δε μιλάνε καθόλου,
ωστόσο πότε-πότε το βλέπεις πούχουν συμπεθεριάσει με τα ελάτια,
μια στιγμή που σηκώνουν τα μάτια απ' το χώμα και τηράνε πίσω απ' τους ώμους μας.